در بیست و سوم تیر سال 1372 هجری شمسی، عبدالهادی حائری مورخ و محقق معاصردرگذشت. وی در 1314هـ .ش در قم متولد شد. از طرف پدر نوه حاج میرزا عبدالله حائری،از مجتهدان برجسته و عارف پیشه کربلا و از سوی مادر نوه آیت‌الله حاج شیخعبدالکریم حائری، مؤسس حوزه علمیه قم بود. عبدالهادی تحصیلات مقدماتی حوزوی را نزد پدر و برادر خود که هر دو روحانیبودند، گذراند. از 1327هـ .ش به همکاری با مطبوعات پرداخت و در روزنامه‌های «استوار»و «پیکار مردان» در قم و روزنامه «قانون» در تهران درباره بسیاری از مسایل سیاسی واجتماعی مطلب نوشت. همچنین با مجلات دینی تهران همچون «مسلمین»، «نور دانش»، «حیاتمسلمین» و «سالنامه نور دانش» همکاری کرد. در دوران حکومت دکتر محمد مصدق واردفعالیت های سیاسی شد. در همین ایام به تحصیل دروس دبستانی و دبیرستانی پرداخت و در1334هـ .ش دیپلم ادبی گرفت. در 1336هـ .ش به دانشکده معقول و منقول دانشگاه تهران رفت،در رشته الهیات به تحصیل پرداخت و درجه لیسانس گرفت. پایان نامه او ترجمه متنی ازعربی به راهنمایی سید محمد مشکوة بود که در 1339 هـ .ش آن را به انجام رساند. اودر این ایام محضر استادان برجسته‌ای چون دکتر عبدالحسین زرین کوب، آیت‌الله مرتضیمطهری، سعید نفیسی و دکتر غلامحسین صدیقی بهره برد. مدتی به عنوان دبیر در دبیرستان‌هایقم و تهران مشغول تدریس شد. در این سال‌ها به صورت آزاد نیز در کلاس‌های فوق لیسانس علوم اجتماعی شرکتکرد. چندی در اداره بهداشت و بهداری مشهد بهکار پرداخت. بعد به ریاست آموزش بهداشت مشهد و ریاست انتشارات و تبلیغات بهداریاستان خراسان منصوب شد. در همین ایام کتاب «ابن مقفع» تألیف حنّا الفاخوری را اززبان عربی به فارسی ترجمه و منتشر کرد. در 1343هـ .ش با به دست آوردن یک بورسدانشگاهی به کانادا رفت، در دانشگاه مک گیل در رشته تاریخ و مطالعات خاورمیانه بهتحصیل پرداخت. در 1347هـ .ش درجه فوق لیسانس گرفت. سپس تحصیلات خود را در همینرشته دنبال کرد و در 1352هـ .ش موفق به اخذ دانشنامه دکترا شد. موضوع رساله دکتریوی درباره درگیری فکری و عملی علما و مجتهدان در انقلاب مشروطیت ایران بود که بعددر 1356هـ .ش به صورت کتاب در لیدن هلند به چاپ رسید و ترجمه فارسی آن تحت عنوان «تشیعو مشروطیت در ایران و نقش ایرانیان مقیم عراق» منتشر شد. او ضمن تحصیل، مدت دو سالنیز زبان و ادب فارسی را تدریس کرد. پس از فارغ التحصیلی، مدت چهار سال نیز دردانشگاه کالیفرنیا در برکلی به عنوان استادیار به تدریس پرداخت. در 1357هـ .ش بهوطن بازگشت و به عنوان دانشیار در گروه تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانیدانشگاه فردوسی مشهد مشغول تدریس شد. طی سال‌های 1366- 1365 هـ .ش با استفاده ازفرصت مطالعاتی به چین، اروپا و امریکا سفر کرد و به تکمیل اطلاعات خود پرداخت. دکترحائری در سال تحصیلی 71-1370 هـ . ش به عنوان استاد نمونه دانشکده ادبیات و علومانسانی دانشگاه فردوسی مشهد برگزیده شد و در همین سال به درجه استادی رسید. او عضوانجمن خاورشناسی امریکا، انجمن مطالعات خاورمیانه امریکای شمالی، مؤسسه خاورمیانه،انجمن مطالعات ایرانی، انجمن علوم سیاسی امریکا، انجمن تاریخ در امریکا رشته اسلامشناسی، ایران شناسی و شرق شناسی بود. دکتر حائری به شعر علاقه داشت و اشعاری می‌سرود.همچنین دستی در ترجمه داشت. او در مشهد درگذشت و در صحن بارگاه ملکوتی حضرت امامرضا (ع) به خاک سپرده شد. پس از مرگش، کتابخانه شخصی وی توسط همسرش به دانشگاهفردوسی مشهد اهدا گردید. آثار متعددی از این استاد برجسته باقی مانده است که از آنجمله می‌توان به «نخستین رویارویی‌های اندیشه‌گران ایران با دو رویه تمدن بورژوازیغرب» - که در دوره هفتم کتاب سال جمهوریاسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان کتاب سال برگزیده شد - «همگامیایران و لیبی بر ضد امپریالیسم: دو سند تاریخی»، «تشیع ومشروطیت در ایران و نقش ایرانیان مقیم عراق»، «تاریخ جنبش‌ها وتکاپوی فراماسونی‌گری درکشورهای اسلامی»، «تاریخالحرکات و النشاطات الماسونیه فی العالم الاسلامی» و «آزادی‌های سیاسی و اجتماعی از دیدگاه اندیشه‌گران» اشارهکرد. در مهر ماه 1379 هـ.ش مراسم بزرگداشتی به پاس سال‌ها خدمات علمی و فرهنگی وی از سوی گروه تاریخدانشگاه های تهران و مشهد در تهران برگزار شد و مجموعه مقالات ارائه شده در اینهمایش در کتاب «خودآگاهی و تاریخ پژوهی» (یادنامه استاد عبدالهادی حائری) در اسفندماه 1380 هـ .ش به چاپ رسید.